อำนาจหน้าที่

    อำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติเทศบาล  พ.ศ.2496  (และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 12) พ.ศ.2546)

และพระราชบัญญัติกำหนด และขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ.2542  ดังนี้ 

    1.อำนาจหน้าที่ตามมาตรา 50 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล  พ.ศ.2496 และที่แก้ไขเพิ่มเติม  (ฉบับที่ 12) พ.ศ.2546 

ได้กำหนด อำนาจหน้าที่ที่เทศบาลตำบลต้องทำ ได้แก่

    (1)  รักษาความสงบเรียบร้อยของประชาชน 

    (2)  ให้มีและบำรุงทางบกและทางน้ำ

    (3)  รักษาความสะอาดของถนน หรือทางเดินและที่สาธารณะ รวมทั้งการกำจัดมูลฝอยและสิ่งปฏิกูล

    (4)  ป้องกันและระงับโรคติดต่อ 

    (5)  ให้มีเครื่องใช้ในการดับเพลิง

    (6)  ให้ราษฎรได้รับการศึกษาอบรม

    (7)  ส่งเสริมการพัฒนาสตรี เด็ก เยาวชน ผู้สูงอายุ และผู้บริการ

    (8)  บำรุงศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่น

    (9)  หน้าที่อื่นตามที่กฎหมายบัญญัติให้เป็นหน้าที่ของเทศบาล

    2.อำนาจหน้าที่ตามมาตรา 51 แห่งพระราชบัญญัติเทศบาล  พ.ศ.2496 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 12) พ.ศ.2546 

ได้กำหนด อำนาจหน้าที่ที่เทศบาลตำบลอาจจัดกิจกรรมใดๆ ในเขตเทศบาล ได้แก่

      (1)  ให้มีน้ำสะอาดหรือการประปา

      (2)  ให้มีโรงฆ่าสัตว์

      (3)  ให้มีตลาด ท่าเทียบเรือและท่าข้าม

      (4)  ให้มีสุสานและฌาปนสถาน

      (5)  บำรุงและส่งเสริมการทำมาหากินของราษฎร

      (6)  ให้มีและบำรุงสถานที่ทำการพิทักษ์รักษาคนเจ็บไข้

      (7)  ให้มีและบำรุงการไฟฟ้าหรือแสงสว่างโดยวิธีอื่น

      (8)  ให้มีและบำรุงทางระบายน้ำ

      (9)  เทศพาณิชย์

3.ความเชื่อมโยงและข้อสังเกตทางกฎหมายเชื่อมโยงกับเทศบาลนคร (มาตรา 57): กิจการทั้งหมดในมาตรา 54 นี้ เทศบาลนครก็สามารถเลือกจัดทำได้เช่นกันตามที่ระบุไว้ในมาตรา 57

อำนาจหน้าที่ มาตรา 57 เป็นบทบัญญัติที่กำหนด อำนาจหน้าที่ของเทศบาลนครในการดำเนินกิจการอื่นๆ เพิ่มเติม โดยมีใจความสำคัญดังนี้:

"มาตรา 57 เทศบาลนครอาจจัดทำกิจการอื่นๆ ตามมาตรา 54 ได้"

นั่นหมายความว่า กฎหมายอนุญาตให้ เทศบาลนคร มีอำนาจเลือกจัดทำกิจการสาธารณะต่างๆ ได้เหมือนกับเทศบาลเมือง (ซึ่งระบุไว้ในมาตรา 54) โดยกิจการเหล่านั้นประกอบด้วย:

            การพาณิชย์และสาธารณูปโภค: ให้มีตลาด ท่าเทียบเรือ ท่าข้าม และเทศพาณิชย์ (การทำธุรกิจของเทศบาล)

            การสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม: จัดทำกิจการที่จำเป็นเพื่อการสาธารณสุข บำรุงโรงพยาบาล ให้มีสุสานและฌาปนสถาน ปรับปรุงแหล่งเสื่อมโทรม และรักษาความสะอาดเรียบร้อย

นอกจากนี้ ในหมวดเดียวกันยังมีมาตราต่อเนื่องที่สำคัญเกี่ยวกับการดำเนินงาน คือ

มาตรา 57 ทวิ: การทำกิจการนอกเขตเทศบาล (ต้องได้รับความยินยอมจากสภาท้องถิ่นนั้นและอนุมัติจากรัฐมนตรี)

มาตรา 57 ตรี: การร่วมทุนกับบุคคลอื่นหรือจัดตั้งบริษัทจำกัด (ต้องเป็นกิจการสาธารณูปโภคและถือหุ้นเกินร้อยละ 50)

ตามพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 มาตรา 57 เป็นบทบัญญัติที่กำหนด อำนาจหน้าที่ของเทศบาลนครในการดำเนินกิจการอื่นๆ เพิ่มเติม โดยมีใจความสำคัญดังนี้:

"มาตรา 57 เทศบาลนครอาจจัดทำกิจการอื่นๆ ตามมาตรา 54 ได้"

               นั่นหมายความว่า กฎหมายอนุญาตให้ เทศบาลนคร มีอำนาจเลือกจัดทำกิจการสาธารณะต่างๆ ได้เหมือนกับ เทศบาลเมือง (ซึ่งระบุไว้ในมาตรา 54) โดยกิจการเหล่านั้นประกอบด้วย:

            การพาณิชย์และสาธารณูปโภค: ให้มีตลาด ท่าเทียบเรือ ท่าข้าม และเทศพาณิชย์ (การทำธุรกิจของเทศบาล)

            การสาธารณสุขและสิ่งแวดล้อม: จัดทำกิจการที่จำเป็นเพื่อการสาธารณสุข บำรุงโรงพยาบาล ให้มีสุสานและฌาปนสถาน ปรับปรุงแหล่งเสื่อมโทรม และรักษาความสะอาดเรียบร้อย

            การศึกษาและกีฬา: จัดตั้งและบำรุงโรงเรียนอาชีวศึกษา ให้มีและบำรุงสถานที่สำหรับการกีฬา พลศึกษา สวนสาธารณะ สวนสัตว์ และสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ

            การส่งเสริมอาชีพและสังคม: บำรุงและส่งเสริมการทำมาหากินของราษฎร รวมถึงการสงเคราะห์มารดาและเด็ก

นอกจากนี้ ในหมวดเดียวกันยังมีมาตราต่อเนื่องที่สำคัญเกี่ยวกับการดำเนินงาน คือ:

มาตรา 57 ทวิ: การทำกิจการนอกเขตเทศบาล (ต้องได้รับความยินยอมจากสภาท้องถิ่นนั้นและอนุมัติจากรัฐมนตรี)

มาตรา 57 ตรี: การร่วมทุนกับบุคคลอื่นหรือจัดตั้งบริษัทจำกัด (ต้องเป็นกิจการสาธารณูปโภคและถือหุ้นเกินร้อยละ 50)

               การศึกษาและกีฬา: จัดตั้งและบำรุงโรงเรียนอาชีวศึกษา ให้มีและบำรุงสถานที่สำหรับการกีฬา พลศึกษา สวนสาธารณะ สวนสัตว์ และสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ

การส่งเสริมอาชีพและสังคม: บำรุงและส่งเสริมการทำมาหากินของราษฎรรวมถึงการสงเคราะห์มารดาและเด็ก

    4.หน้าที่ตามพระราชบัญญัติกำหนดแผนและขั้นตอนการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ.2542 

มาตรา 16 ให้เทศบาลมีอำนาจและหน้าที่ ในการจัดระบบการบริการสาธารณะเพื่อประโยชน์ของประชาชนในท้องถิ่นด้วยตนเอง 

ดังนี้

      (1)  การจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นของตนเอง

      (2)  การจัดให้มีและบำรุงรักษาทางบก ทางน้ำ และทางระบายน้ำ

      (3)  การจัดให้มีและควบคุมตลาด ท่าเทียบเรือ ท่าข้าม และที่จอดรถ

      (4)  การสาธารณูปโภคและการก่อสร้างอื่นๆ

      (5)  การสาธารณูปการ

      (6)  การส่งเสริม การฝึก และการประกอบอาชีพ

      (7)  การพาณิชย์ และการส่งเสริมการลงทุน

      (8)  การส่งเสริมการท่องเที่ยว

      (9)  การจัดการศึกษา

    (10)  การสังคมสงเคราะห์ และการพัฒนาคุณภาพชีวิตเด็ก สตรี คนชรา และผู้ด้อยโอกาส

    (11)  การบำรุงรักษาศิลปะ จารีตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น และวัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่น

    (12)  การปรับปรุงแหล่งชุมชนแออัดและการจัดการเกี่ยวกับที่อยู่อาศัย

    (13)  การจัดให้มีและบำรุงรักษาสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ

    (14)  การส่งเสริมการกีฬา

    (15)  การส่งเสริมประชาธิปไตย ความเสมอภาค และสิทธิเสรีภาพของประชาชน

    (16)  ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของราษฎรในการพัฒนาท้องถิ่น

    (17)  การรักษาความสะอาดและความเป็นระเบียบเรียบร้อยของบ้านเมือง

    (18)  การกำจัดมูลฝอย สิ่งปฏิกูล และน้ำเสีย

    (19)  การสาธารณสุข การอนามัยครอบครัว และการรักษาพยาบาล

    (20)  การจัดให้มีและควบคุมสุสานและฌาปนสถาน

    (21)  การควบคุมการเลี้ยงสัตว์

    (22)  การจัดให้มีและควบคุมการฆ่าสัตว์

    (23)  การรักษาความปลอดภัย ความเป็นระเบียบเรียบร้อย และการอนามัย โรงมหรสพ และสาธารณอื่นๆ

    (24)  การจัดการ การบำรุงรักษา และการใช้ประโยชน์จากป่าไม้ ที่ดิน ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

    (25)  การผังเมือง

    (26)  การขนส่งและการวิศวกรรมจราจร

    (27)  การดูแลรักษาที่สาธารณะ

    (28)  การควบคุมอาคาร

    (29)  การป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย

    (30)  การรักษาความสงบเรียบร้อย การส่งเสริมและสนับสนุนการป้องกันและรักษาความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน

    (31)  กิจการอื่นใดที่เป็นผลประโยชน์ของประชาชนในท้องถิ่นตามที่คณะกรรมการประกาศกำหนด